Alle berichten van Bartl

Mijn aquarium na terugkomst uit de USA, 12 mei 2017.

Aan het eind van mijn bezoek aan de USA, had mijn vrouw mij al wat verontrustende foto’s gestuurd van de stand van zaken in mijn aquarium:

De getijgerde Vallisneria heeft uitlopers gemaakt en de bladeren zijn zo’n 2 meter lang. Er groeien alweer jonge planten.
Ammannia gracilis staat al dicht tegen het wateroppervlak. Maar lijkt er nog niet doorheen te gaan.
Hediotes salsmanni/Bacopa monnieri (links) had ik voor mijn vertrek gewoon kort geknipt en die staat met dubbele koppen weer netjes terug te groeien.
De rechterkant van de bak zier er ronduit verwilderd uit. Er zit wat alg op de voorruit. Vooral Najas indica lijkt te hebben gewoekerd.

Kort voordat ik wegging had ik veel plantengroepen extra laag gezet. Toch hadden, tegen het eind van mijn afwezigheid, al heel wat planten het wateroppervlak bereikt of zelfs doorbroken.

Voor ik wegging had ik veel groepen extra laag gezet.

Uit ervaring weet ik dat de meeste planten er niet mooier/beter op worden wanneer dat gebeurt. Eénmaal weer thuis leerde een snel kijkje in de bak mij dat met name Hygrophila balsamica en Ammannia gracilis al “boven water stonden”. Nog iets hoger en ze zouden verbranden onder de lampen. Het plantje dat ik als Tonina bellem had gekocht was totaal versnotterd en de onderstelen van de balsamica’s waren nogal kaal geworden. Ludwigia inclinata var. verticillata ‘Cuba’, hing prachtig oranje onder het oppervlak, maar had ook kale onderstelen. Daarentegen stonden Lobelia cardinalis en Alternanthera reineckii ‘minor’, er prachtig en vol bij. Buiten een lichte aanslag op de voorruit was de bak volledig vrij van algen.

Vallisneria groeit de oppervlakte dicht.
Ammannia gracilis komt al boven water.
Hygrophila balsamica is al fors door het wateroppervlak doorgebroken.
Ludwigia inclinata var. verticillata ‘Cuba’, hing prachtig oranje onder het oppervlak.
Alle groepen houden nu veel licht tegen. Dat zie je aan de planten eronder.
De rechterkant van de bak ziet er slordig en verwilderd uit.

Ruim twee weken niet toedienen van voedingsstoffen, in een dichtbeplante en snelgroeiende bak als de mijne, eist dus blijkbaar wel een tol, maar de schade was te overzien.

Afgelopen zaterdag ben ik met Jacques de Jong en Willem van Wezel wat plantjes gaan halen ter vervanging van o.a. de Limnophila indica, die ik vanwege het maken van teveel uitlopers wilde vervangen en ter vervanging van Najas indica, waarvan ik vind dat deze te ongecontroleerd, te snel en slordig groeit op de plaats waar deze stond. Ik heb op een paar kleine stekken na deze plant volledig verwijderd.

Afgelopen zaterdag ben ik met Jacques de Jong en Willem van Wezel wat plantjes gaan halen ter vervanging van o.a. de Limnophila indica, die ik vanwege het maken van teveel uitlopers wilde vervangen.

In een voor mij ongebruikelijk hoog tempo heb ik de meeste plantengroepen inmiddels ingekort en uitgedund. De straat Lobelia’s is er helemaal uit geweest en heb ik kort teruggezet. De getijgerde Vallisneria spiralis, helemaal links, heb ik voor driekwart verwijderd (uitgedund). De bladeren van deze plant waren inmiddels zo’n twee meter lang en namen veel licht weg. Ook waren er al enkele uitlopers. Van Alternanthera reinecki heb ik alleen de voorste rijen eruit gehad en terug gezet.

Van Alternanthera reinecki heb ik alleen de voorste rijen eruit gehad en terug gezet.

Hediotes salsmanni/Bacopa monnieri (links) had ik voor mijn vertrek gewoon kort geknipt en die staat met dubbele koppen weer netjes terug te groeien. Limnophila aromatica ‘green’ (links achter naast Rotala rotundifolia) staat er wat petieterig bij als gevolg van ontberen van de gebruikelijke meststoffen. De Ammannia gracilis heb ik, vanwege het spoedeisend karakter, even “gelust”, dat wil zeggen door het dieper in de grond drukken van de onderstelen, ingekort. Die komen binnenkort wel weer aan de beurt. Ludwigia inclinata is geheel eruit geweest en is netjes ingekort.

Ludwigia inclinata var. verticillata ‘Cuba’, hing prachtig oranje onder het oppervlak.

Datzelfde geldt voor Pogostemon stellatus, rechts, net voor de groep vaantjesplanten (Hygrophila difformis). De vaantjesplanten zelf heb ik uitgedund en ook gelust. Pogostemon helferi is vervangen door nieuwe, nog emers gekweekte plantjes. Twee potjes was voldoende om het gehele veld te vervangen. De Najas indica is grotendeels vervangen en de groep Rotala rotundifolia ‘super red’, rechts heb ik in één keer ingekort en wat naar voren gehaald om deze vrijer te maken van de vaantjesplanten. Hier en daar, toen de plantengroepen toch even eruit waren, heb ik de bodem daar ter plekke gereinigd.

De groep Rotala rotundifolia ‘super red’, rechts heb ik in één keer ingekort en wat naar voren gehaald om deze vrijer te maken van de vaantjesplanten.

Kort voor mijn vertrek had ik de groep Rotala macrandra verwijderd omdat deze teveel éénkleurig was naast de relatief snel groeiende Rotala macrandra ‘mini’ en had ik deze vervangen door emers gekweekte Proserpinaca palustris.

De relatief snel groeiende Rotala macrandra ‘mini’.

Tot mijn genoegen zag ik dat deze al aardig bezig is de submerse vorm aan te nemen. Nog wat iel maar dat komt wel goed wanneer ik weer voldoende voedingssupplementen ga toevoegen.

Emers gekweekte Proserpinaca palustris. Tot mijn genoegen zag ik dat deze al aardig bezig is de submerse vorm aan te nemen.

De CO2 is niet in gevaar geweest doordat ik de dag voor mijn vertrek een vervangende volle 5kg-fles had geplaatst.

Hier de bak na het uitvoeren van het eerste onderhoud op 14 mei 2017.

Alles met elkaar is de schade als gevolg van mijn afwezigheid uiterst beperkt.

 

 

Vissen en Reptielendagen bij Avonturia De Vogelkelder.


Kort voor mijn vertrek naar Amerika woensdag a.s. geef ik in het kader van de vissen- en reptielendagen van Avonturia De Vogelkelder in Den Haag twee korte presentaties over wat populaire Vivariumzaken. Mijn presentaties zullen beide dagen op 13.00u starten. Misschien een leuke gelegenheid om kennis te maken met De Vogelkelder en met mij.

  Het programma van Avonturia De Vogelkelder.  Het programma van Avonturia De Vogelkelder.

 

 

Wim A. Tomeij †

Wim A. Tomeij 27-01-1931 tot 20 februari 2017.

Dit jaar word ik 70 en ben ik 60 jaar lid van de N.B.A.T. Ik was 10 toen ik jeugdlid werd bij Natura Docet in Apeldoorn. Al een paar jaar eerder kreeg ik van mijn ouders en opa en oma een eerste klein tropisch aquarium. Mijn opa was al lid van deze Apeldoornse aquariumvereniging en ontving daardoor regelmatig het tijdschrift “Het Aquarium” van de bond. In die tijd las ik al de artikelen van Wim Tomeij en andere grootheden in de liefhebberij. Hoewel ik Wim pas veel later persoonlijk heb leren kennen, is hij door de tijd heen ergens op de achtergrond altijd aanwezig geweest. Data heb ik hierover niet beschikbaar, maar het was in 2009 dat hij mijn A1 aquarium keurde en ik districtskampioen werd. Later heb ik om allerlei redenen contact met hem gehad. Vaak met een vraag, soms ter beoordeling van een controversieel stukje dat ik voor mijn website geschreven had. Altijd ingegeven door mijn vertrouwen in zijn ongebreidelde kennis van zaken. Je kon eigenlijk op aquariumgebied nergens over beginnen of Wim wist van de hoed en de rand.

Veel mensen worden milder en zachter naarmate ze ouder worden. Van vroeger herinnerde ik mij Wim als een bij tijd en wijle behoorlijk dominante en gezaghebbende persoonlijkheid. In die tijd werd hij vaak als een rivaal van Arend van den Nieuwenhuizen gezien. Later vertelde hij mij dat deze ideeën vooral kunstmatig gecreëerd waren en dat hij er zelf nooit aan heeft bijgedragen. Ik heb Wim de laatste jaren ervaren als een vriendelijke en betrokken persoon.

Ik ben geen voorstander van het overschrijven van informatie uit andere artikelen. Ik verwijs daarom graag naar het artikel van Loek van der Klugt in de Rijswijkse, jaargang 25 van maart 2017. Loek is een goede vriend van Wim geweest en kende hem van dichtbij. Hij haalt in zijn overdenkingen een hele massa feiten aan. Aan het eind van dat artikel verwijst hij op zijn beurt naar een artikel van Rob Uvenhoven in ‘Het Aquarium’ nummer 11 van jaargang 85 (december 2015), over Wim A. Tomey. De laatste tijd troffen we Wim regelmatig in Honselersdijk. Bij Nico en Lilian had hij een soort stamcafé gevonden waar hij vrijwel iedere zaterdagochtend te vinden was. Zijn aanwezigheid daar was voor veel aquarianen, en ook voor mij, aanleiding om even die kant op te gaan en hem te ontmoeten. De laatste keren was het wel duidelijk dat het niet goed met hem ging.

Op 20 februari ontving ik een mailtje van zijn vrouw Marcha: “Wim is vandaag onder palliatieve sedatie gebracht. Euthanasie was niet meer mogelijk omdat hij verward was en eigenlijk niet meer aanspreekbaar. Dus werd het de tweede optie. …” Dat klonk niet best en ik schreef terug: “Dank voor je bericht. Stiekem had ik verwacht en gehoopt dat je zou vertellen dat Wim inmiddels is heengegaan, maar hij moet kennelijk het laatste obstakel ook nog nemen. Ik wens je uiteraard alle sterkte en ik hoop voor Wim dat hij zonder te lijden de rit mag afmaken. Zo te horen krijg je alle hulp die nodig is bij dit proces. We weten dat een leven eindig is en dat je op een bepaald moment kan verwachten dat de eindstreep in zicht komt. Maar dat maakt het daardoor niet gemakkelijker. Wim was zich van het einde heel realistisch bewust en sprak er openlijk over. Ik bewonder hem in heel veel opzichten. Het is niet anders dan dat jouw volgende mailtje waarschijnlijk zijn afscheid zal berichten. Ik ben ervan overtuigd dat je Wim’s steunpunt bent geweest door alle jaren waarin hij actief was. Ik heb hem ook nooit anders dan dankbaar over je horen praten. Nogmaals alle sterkte toegewenst voor jullie allebei.” Diezelfde avond kreeg ik van Marcha het mailtje met de mededeling dat Wim alsnog, onverwacht snel, was overleden. Wim is op 27 januari 1931 in Den Haag geboren. Hij werd 86 jaar.

De afscheidsbijeenkomst was Wim-waardig en druk bezocht met zo’n 220 aanwezigen. Het is mij een voorrecht Wim gekend te hebben en ik ben het helemaal eens met een van de sprekers die opmerkte: Ik hoop dat er in het hiernamaals veel riviertjes zijn waar Wim ongestoord weer met zijn schepnet aan de slag kan gaan.
Marcha: Heel veel sterkte met het dragen en verwerken van dit verlies.

Mijn bijdrage aan “Debby en haar mannen” van Omroep West.

Het gebouw van Omroep West in Rijswijk (Z.H.)

Beste mensen, ik ben gevraagd om op maandag a.s. 23 januari om 12.00u in het live programma “Debby en haar mannen” van TV- en Radio West iets te vertellen over de aquariumliefhebberij. Ik kreeg gelegenheid mijn eigen passie uit te leggen, iets te vertellen over de cursus aquariumhouden die door A.V. PaluZee wordt georganiseerd en de toekomstige avonturen. Een mooie kans om de hobby in deze regio eens extra te promoten nietwaar?

De balie van de omroep.
De kantine waar ik kon wachten tot ik binnen werd gevraagd.

Toen ik om beeldmateriaal van het programma vroeg kreeg ik het volgende antwoord: “Via mijn collega Merijn heb ik vernomen dat u graag een linkje wilt ontvangen van het interview. De uitzending blijft bij ons helaas niet bewaard, vandaar dat ik u geen video kan toe sturen. Wel heb ik een geluidsfragment geknipt, zodat u het kunt terug luisteren.” Dat was wel jammer. Gelukkig had ik het programma wel opgenomen en middels mijn telefoon het ik het relevante deel van de uitzending op mijn telefoon opgenomen en op YouTube gezet. De kwaliteit die overblijft is uiteraard matig maar geeft wel een aardige indruk van het programma.

Te gek, waar de hobby je kan brengen.

In 2015 behaalde ik in de internationale scaping contest van AGA: “Dutch style”, de 3e prijs. In 2016 vergat ik foto’s in te sturen en toen ik eraan dacht was ik te laat.

Het was rond begin oktober 2016 dat ik van Tom Barr op Facebook de vraag kreeg of ik iemand wist die mogelijk eind april 2017 tijdens de Aquatic Gardeners Association (AGA) in Denver Colorado, een korte presentatie zou willen/kunnen geven over het “Dutch Style Aquarium”. Toen ik heel voorzichtig opperde dat ik dat wel zou willen doen, ging Tom daar direct heel serieus op in. Hij heeft mijn naam voorgelegd aan het bestuur van de AGA en het duurde even voordat ik uitsluitsel kreeg. Tussendoor vertelde Tom dat het de bedoeling was dat ik deze presentatie daarna ook nog in San Francisco en in Seattle zou geven.

Zo stond mijn bak er toen bij.

Op 29 november 2016 ontving ik een bericht van Cheryl Rogers: “Hello, please contact me about possibly speaking at the Aquatic Gardeners Association 2017 Convention in Denver, Colorado on April 28-30 and possibly at one or two other clubs after that weekend or before. Thanks, Cheryl.”

Ik heb de vraag even laten bezinken alvorens te reageren, maar uiteindelijk is dit een kans die ik niet wil laten schieten en inmiddels zijn er afspraken gemaakt.

Op 2 december reageerde Cheryl op mijn bevestiging: “Excellent news! We would also very much like to hear how Dutch aquascaping differs from other aquascaping, touching on the rules and expectations. We are trying each year to improve the Dutch Aquascape category in the AGA International Aquascaping Contest, but it has been slow to start.

Now that we have your confirmation, Kathy Olson (Greater Seattle Aquarium Society)  and Tom (San Francisco Bay Area Aquatic Plant Society) and I (AGA) will work out the details and get back to you. I can tell you for our part that AGA will pay for your flight, hotel room, field trip, banquet, and any other convention events in which you wish to participate. More to come soon.

Behoorlijke afstanden tussen de plaatsen waar ik mijn presentaties mag geven.

I imagine that you would want to fly in to Denver Wednesday, April 26 to give yourself a day to adjust to the time change and see something of Denver.”

Inmiddels heb ik gezien dat mijn naam al is toegevoegd aan de info over de AGA conventie. Voor wat betreft de rest van het programma kreeg ik van Cheryl de volgende informatie: “Here is what I suggest, within a day or so: Monday 1 May travel from Denver to California. 2-6 May visit California (it’s a big place) and speak in San Fransisco at their meeting. Friday 5 May. 6 or 7 May travel to Seattle and speak at their meeting. Tuesday 9 May, traveling home shortly thereafter depending on your desires and sightseeing/visiting opportunities in Seattle.” Tom heeft mij gevraagd om op 6 mei ook nog een presentatie te geven voor de vereniging in Sacramento. Tom heeft mij toegezegd om in de tussenliggende dagen mij zoveel mogelijk mooie plekken in Californië te laten zien.

Naast dat ik van 28 februari t/m 11 februari 2017 samen met Leo Romberg naar Bali ga, volgt daarna dus eind april dit geweldige Amerikaanse avontuur.

Jan Huybers †

img015
Jan Huybers, de kanjer, de vader en vriend, een bijzondere oom, een allerliefste opa, een uniek ondernemer en een pilaar voor velen.

Het was begin april 2013 dat ik voor het eerst na lange tijd contact opnam met Jimmy Huybers van de Vogelkelder. Voor die tijd hadden we weleens vage plannen gehad om iets samen te doen, maar dat was er tot dan toe nooit van gekomen. Jimmy was enthousiast over de wijze waarop ik met mijn website omging en hij was graag bereid om een advertentie te sponsoren. Toen deze besprekingen hierover waren afgerond stelde hij mij voor aan zijn vader. Dat werd het begin van een uitermate plezierige relatie.

adsc_7312
Jan laat mij zien hoe de pijlgifkikkers de fruitvliegen op prijs stellen die hij zojuist heeft gevoerd.

Hoewel we mekaar tot dan nooit in levende lijve hadden ontmoet, bleek dat we enorm veel raakvlakken hadden en ook veel gemeen-schappelijke vrienden en kennissen. Jan had respect voor mijn reptielenachtergrond en hoewel hij zelf veel meer met vogels bezig was zat er, en dat vond ik wel bijzonder, een enorme overlap in onze beide netwerken. Tijdens de vele gesprekken die we sindsdien hebben gevoerd waren we daar allebei verbaasd over.

dsc_3162
Jan ziet alle details om zich heen en ook tijdens een rondleiding door de nieuwbouw steekt hij nog even de handen uit de mouwen en brengt een emmer naar een andere plaats.

Van meet af aan voelden wij een wederzijdse “klik” en vertrouwen ten opzichte van elkaar. Jan vertelde mij allerlei dingen waarbij hij ervan uitging dat ik die voor mij zou houden. Bij dat vertrouwen speelde kennelijk mijn Indische bloed een rol. Jan had door de jaren grote sympathie ontwikkeld voor de oud-Indiëgangers en hij was stomverbaasd dat ik niet bekend was met de muziek van Andy Tielman, waar hij een groot fan van was. Hij moest en zou mij een CD lenen, want hij was ervan overtuigd dat ik die prachtig zou vinden. Hij heeft zich wekenlang rot gezocht naar dat ding en ik ben zelfs een keer met hem mee naar huis geweest om daar nog eens intensief te zoeken, maar hij kon hem echt niet vinden. Pas na weken had hij hem in zijn auto gevonden en mocht ik die van hem lenen. Hij had gelijk, ik vond het prachtige muziek. Later bracht hij de muziek van Solomon Burke ter sprake en hij had alweer gelijk toen hij opperde dat hij die wel bij mij vond passen.

dsc_3169
Vol trots kijkt hij rond hoe het nieuwbouwproject, deze havenplaats inmiddels gevorderd is, ondertussen beschrijft hij mij alle details.

Onze gesprekken werden steeds vertrouwelijker. Regelmatig vertelde hij mij allerlei zakelijke details die nog niet “naar buiten” bekend mochten worden. Vaak stond hij mij toe daar al foto’s van te maken. Jan was een ondernemer in hart en nieren en hij voelde feilloos aan waar kansen en risico’s lagen. Hij kon zich rot ergeren aan ambtenarij en betutteling en hij voelde zich regelmatig verraden door de politiek. Met lede ogen constateerde hij dat zijn geliefde Nederland aan het afglijden was.

Aan het eind van de gesprekken liet hij mij altijd even de vorderingen van de nieuwbouw achter de schermen zien en hij was apetrots op de haven, waar het schip ligt dat hij de “Princess Emely” had genoemd. Ik zag Jan bijna smelten wanneer hij over zijn kleinkinderen sprak en hij was gelukkig dat hij in allerlei opzichten hun opa was. Jan stak zijn trots op zijn zonen Jimmy en Donald ook niet onder stoelen of banken. Hij voelde zich een gezegend man dat zij beiden een gelijkwaardige plek in zijn bedrijf hadden gevonden. Ze verschillen heel erg van karakter, wist hij te vertellen, maar ik voelde zijn geluk toen hij vertelde dat de twee tijdens hun gezamenlijke reis naar Indonesië nog meer naar mekaar toe waren gegroeid. Jan was er ook trots en gelukkig op al zo lang samen met zijn vrouw Emely te zijn. Jan was een echte “familyman”

dsc_3171
De boot die hier ligt heeft hij de Princess Emely genoemd, om blijk te geven hoe hij zijn vrouw hoog heeft en op handen draagt.

Wanneer ik mijn gezicht bij Avonturia De Vogelkelder liet zien werd ik door Jan, figuurlijk gesproken, bij mijn nek gepakt en naar de Oehoe gesleept. Daar zaten we dan altijd wel een paar uur te bomen. Wanneer het aan Jan had gelegen was ik er wel een paar kilo’s zwaarder vandaan gekomen. Hij vond het maar niks wanneer ik me weer eens beperkte tot een broodje gezond en een vruchtensapje.

Een paar maanden geleden vertelde hij mij, heet van de naald, dat er darmkanker bij hem was geconstateerd en dat hij toch wel geschrokken was dat het “eind van de rit” daardoor al in zicht kon zijn. Sinds die tijd hebben we wat vaker telefonisch contact onderhouden. Hij vertelde over de chemo’s die hij kreeg en dat de duur van dat traject hem toch wel tegengevallen was. Hij vertelde over de vervelende bijverschijnselen die hij van de chemo kreeg. Hij vond het ironisch dat alle bijwerkingen die in de bijsluiter vermeld stonden kennelijk op hem van toepassing moesten zijn. Hij vond dat hij het maar moest doorstaan, hij had nog veel te veel plannen voor het leven. Hij was ervan overtuigd dat het na de operatie en de chemo allemaal de goede kant op ging. Omdat Jan alle vertrouwen in herstel uitstraalde twijfelde ik er ook niet aan dat het uiteindelijk goed zou komen. Toen ik op 19 september met hem in de Oehoe zat vertelde hij over zijn belevenissen met het Koninklijk Huis en zijn wilde plannen voor de opening van de nieuwbouw. Hij zag de toekomst helemaal zitten.

Op 22 oktober j.l. was ik de laatste keer op bezoek bij De Vogelkel-der en hoorde ik dat Jan thuis zat met heel veel pijn in zijn schouder. Ik belde hem die avond, maar hij nam niet op. Even later belde hij zelf terug. Het gaat niet goed, vertelde hij, en ook dat hij al enkele nachten niet had kunnen slapen van ondragelijke pijn. Er moesten nieuwe onderzoeken worden gedaan. Uiteraard wenste ik hem sterkte en we spraken af contact te zullen houden. Bel gewoon maar als je wilt, besloot hij het gesprek. Dat heb ik gedaan, alleen Jan nam niet meer op. Ik zag wel dat mijn appjes gelezen werden, maar antwoord kwam niet meer. Op 8 november belde ik Donald om te vragen hoe het ging en hoorde ik dat het niet best was allemaal. Op 17 november belde ik Donald nog eens om te vragen hoe het ging. Donald vertelde dat zijn vader gisteren op eigen verzoek was ingeslapen. Hij had zich tot het laatst toe als een held gedragen. Zijn kinderen en kleinkinderen moed insprekend en zijn duim omhoog toen hij zijn laatste spuit ontving. Ik wist toen werkelijk niet wat ik daarop moest zeggen. Ik appte daarom wat later maar: “Ik ben verbijsterd, maar ik wens de hele familie alle sterkte. Bart Laurens.”img020deel
img019deel

 

 

 

De dag van zijn afscheid was qua weer een mooie maar frisse dag. De belangstelling was overweldigend en de herdenking in de aula was indrukwekkend, ontroerend en mooi. Een fijn mens is door een akelige ziekte uit het leven en uit ons midden weggerukt. We zullen Jan missen, ik zal Jan missen. Jan, waar je ook bent, het ga je goed !!

20161124_151626
Het was bijzonder druk tijdens het afscheid van Jan. Verdriet, en respect voor Jan wisselden elkaar af.
20161124_160219
Prachtig waren de veertjes, die de voorliefde van Jan voor deze dieren symboliseerden. Vogels hebben een belangrijke rol gespeeld in zijn leven. Mooi om te zien hoe vogels een warme deken hebben geleverd op een, die dag, koude plek waar Jan zijn laatste rustplaats heeft gevonden.

 

Vivarium 2016, de BEURS.

20161119_094958
Vivarium 2016 was een zeer gevarieerde en aantrekkelijke beurs. Wederom in het Beursgebouw in Nieuwegein.

Vivarium 2016 is weer achter de rug. Ik ben zowel zaterdag 19 november als zondag 20 november aanwezig geweest. Arjan de Weger en Marco Burgers van de Exocrawlers waren zo vriendelijk om mij op de lijst van hun “crew” te zetten, waardoor ik voor openingstijd en zonder in de rij te hoeven staan, toegang had. Het is wel prettig om een plek te hebben waar je jouw jas en rugzakje kunt achterlaten en waar je zo nu en dan even kunt neerstrijken om even “uit te puffen” en je benen even rust te kunnen geven, want je loopt wat af tijdens zo’n evenement.  Tijdens dat lopen kwam ik regelmatig Willem Postma tegen die druk doende was een filmverslag van de beurs samen te stellen. Hier eerst een kort filmpje dat ik maakte in de stand van de Exocrawlers.

dsc_4252
Tijdens het lopen kwam ik regelmatig Willem Postma tegen die druk doende was een filmverslag van de beurs samen te stellen.

Vivarium 2016 was een zeer gevarieerde en aantrekkelijke beurs. In liefhebberskringen begint het al het evenement te worden waar lang van te voren naar wordt uitgekeken. Er wordt dan ook ruim reclame voor gemaakt op de verschillende forums, door de bedrijven die meedoen, de verenigingen en door de organisatie zelf. Het flyertje met de toegangskorting is een gewild stukje papier en ik denk dat er veel bezoekers met zo’n ding naar binnen zijn gekomen. De locatie in Nieuwegein is inmiddels wel bekend, lekker centraal, goed bekend en biedt heel veel parkeerruimte. Toch heb ik wel horen klagen door bezoekers dat ze ver weg moesten staan omdat de parkeerplaatsen vol waren. Vivarium is een beurs voor de liefhebber en de variëteit aan attracties binnen het evenement is groot en zeker aantrekkelijk.

Mij zijn een aantal zaken opgevallen.  De Exocrawlers hadden weer een leuke stand met prachtige geprepareerde insecten en decoratieve hebbedingen die veel aandacht hebben getrokken en er werd goed verkocht.

dsc_4287
De Exocrawlers hadden weer een leuke stand met prachtige geprepareerde insecten en decoratieve hebbedingetjes.

Een andere stand die ik persoonlijk geweldig vond was die van Coleoptera. Een opmerkelijk grote stand met een zeer gemotiveerde crew die het publiekwelwillend en deskundig informatie gaf over de hobby. Ook was men niet te beroerd om even een kever uit de bakken te halen voor het maken van een foto. Er waren prachtige grote exemplaren te zien, vaak in diverse stadia van ontwikkeling. Heel aantrekkelijk en educatief.

dsc_4115
Een opmerkelijk grote stand met een zeer gemotiveerde crew die het publiekwelwillend en deskundig informatie gaf over de hobby.
dsc_3365
Ook was men niet te beroerd om even een kever uit de bakken te halen voor het maken van een foto.
dsc_4401
Er waren prachtige grote exemplaren te zien, vaak in diverse stadia van ontwikkeling.

De stand van Dutch Rana met een aantal prachtige paludaria is ook altijd weer imposant en attractief. Wie zou als vivariumliefhebber nu niet graag zo’n bak in z’n woonkamer hebben staan.

dsc_4408
De stand van Dutch Rana met een aantal prachtige paludaria is ook altijd weer imposant en attractief.
dsc_4409
Wie zou als vivariumliefhebber nu niet graag zo’n bak in z’n woonkamer hebben staan.

Specialistisch is de stand van Bettas4all. Een prachtige collectie vechtvissen (Betta splendens). Er werd welwillend toegestaan om de scheidingswandjes van papier te verwijderen voor het maken van een foto. Zodra de vissen elkaar in het oog kregen werden zij actief en begonnen hun imponeergedrag te vertonen. Prachtig om te zien, maar niet gemakkelijk om te fotograferen.

dsc_4422
Specialistisch is de stand van Bettas4all. Een prachtige collectie vechtvissen (Betta splendens).
dsc_4418
Een prachtige collectie vechtvissen (Betta splendens).
dsc_3401
Nog een Betta-mannetje.

Natuurlijk waren er heel veel specialistische onderwerpen uit de vivariumliefhebberij te zien. Ik ga ze niet allemaal per stuk noemen. Eentje wil ik nog even extra noemen: Een leuke stand van Pierre Ooms met mooie killi’s, daar werd ik wanneer ik aan het fotograferen was gewezen op het handige foto-aquarium met dubbele voorruit gewezen dat ze daar te koop hadden.

20161120_141903
Een leuke stand van Pierre Ooms met mooie killi’s. Heel lastig goed te fotograferen.

 

dsc_3434
Een leuke stand van Pierre Ooms met mooie killi’s.

In het rechter gangpad was een grote stand van Araflora met planten voor diverse vivaria.

dsc_3469
Araflora met planten voor diverse vivaria. 

Even verder de stand van Aquaria Veldhuis uit Enschede, waar ik met de manager Harry nog even gesproken heb over mogelijke samenwerking met betrekking tot mijn website. Ik kreeg zijn kaartje mee.
dsc_4359De enthousiast bemande stand van De Glasbaars leek goed bezocht te worden. Ik vind dat mijn eigen vereniging PaluZee uit Zoetermeer volgende keer hier ook vertegenwoordigd moet worden. Boven stond ook Aponogeton uit Zeist,  dsc_4463De N.B.A.T., dsc_4253de B.B.A.T., De Zilverhaai en her en der diverse forums. M.A.J.A. is inmiddels een samenwerking aangegaan met de N.B.A.T., hetgeen er hopelijk toe zal leiden dat er in deze vergrijzende bond, waar ik volgend jaar 60 jaar lid van hoop te zijn, enige verjonging zal gaan plaatsvinden. Persoonlijk vind ik het een goede ontwikkeling dat de N.B.A.T. tenminste aansluiting heeft gezocht met Vivarium voor het geven van de uitslag van de landelijke huiskeuring. Onder het motto “samen zijn wij sterk” vind ik sowieso dat hobby gerelateerde organisaties elkaar zouden moeten versterken. Ik zie dan ook enigszins met lede ogen de versplintering aan op Facebook waarbij veel groepen allemaal hetzelfde proberen te doen.

Boven maak ik altijd een praatje bij Aquariumbemesting.nl. Mijn “hofleverancier” voor meststoffen voor mijn aquarium. Hier haal ik de grondstoffen voor mijn inmiddels bekend wordende eigen fabricaat plantenmestcapsules.

dsc_4278
Hier haal ik de grondstoffen voor mijn inmiddels bekend wordende eigen fabricaat plantenmestcapsules.

Ik sprak nog even met de ontwikkelaar van Growcap, die ook boven met een standje stond en die ook een eigen mestcapsule ontwikkeld heeft die hij bezig is in de markt te zetten. Ik maak mijn capsules eigenlijk enkel voor eigen gebruik zonder de intentie ze op de markt te brengen, dus ik wens hem veel succes. Misschien toch eens een idee om naar zijn website te gaan en eens te kijken wat hij te bieden heeft.

dsc_4466
Ik sprak nog even met de ontwikkelaar van Growcap, die ook boven met een standje stond.

Een beetje kriegel word ik, wanneer ik bij een reptielenstand er weer eens op aangesproken word dat ik niet mag flitsen. Mij wordt op agressieve wijze te verstaan gegeven dat ik de dieren daarmee zou vermoorden, ernstige stress zou veroorzaken en dat soort zaken meer. Tot nu toe werd nooit wetenschappelijk aangetoond dat de dieren daar last van zouden hebben en wanneer je zo vergaand bezorgd bent voor je dieren, dan stop je ze niet in veel te kleine doosjes om ze vervolgens daar op een tafel te koop aan te bieden. Ik denk dat deze verkoper meer bezorgd was voor zijn handel, dan voor het welzijn van zijn dieren.

dsc_4371
Een beetje kriegel word ik ervan wanneer ik er weer op aangesproken word dat ik bij een reptielenstand, waar Duits gesproken werd, niet mocht flitsen.
dsc_3479
Wanneer je zo vergaand bezorgd bent voor je dieren dan stop je ze niet in veel te kleine doosjes om ze vervolgens daar op een tafel te koop aan te bieden.

Blue Lagoon stond er weer met een indrukwekkend grote stand boordevol terrariuminfo en attributen. Een betrouwbaar terrariumadres in Maassluis.

dsc_4468
Blue Lagoon stond er weer met een indrukwekkende en grote stand.
dsc_4472
Esther Mous nog even gesproken. Ik kende haar enkel nog maar van Facebook.

De Vivariumbeurs is voor mij en happening die veel gezichten kan hebben. Om te beginnen vind ik het geweldig om daar zo nu en dan een presentatie te mogen geven. Wie weet kan dat in de toekomst nog wel weer eens een keer. Vorig jaar was ik gevraagd door Aquariumhuis Romberg om een bijdrage te leveren aan de plantenverkoop. Ook dat heb ik met veel plezier gedaan. Dit jaar had ik helemaal geen verplichtingen en ook dat is me prima bevallen. Lekker gewoon rondlopen en netwerken. Oude en nieuwe bekenden tegenkomen en lekker praten over de hobby. Alles met elkaar heb ik me twee dagen rondwandelend en fotograferend op deze beurs weer uitstekend vermaakt. Ik hoop voor de initiatiefnemers en organisatie dat ze er weer “uitgesprongen” zijn voor wat betreft kosten en baten. Het begint een internationaal bekend evenement te worden en dat doet me deugd want het is niet niks om een dergelijk evenement te willen, te durven en te kunnen organiseren. Ik hoop er volgend jaar weer bij te mogen zijn.

Hieronder kunt u alle foto’s zien die ik tijdens het Vivariumweekend heb gemaakt. Dat zijn er heel veel, een paar honderd !! U klikt op zaterdag of zondag en scrolt 1 foto naar beneden. Daar klikt u op en u kunt de hele reportage als een presentatie aan u voorbij laten gaan.

Voor mijn complete fotoverslag van de zaterdag kijk hier: zaterdag.

Voor mijn complete fotoverslag van de zondag kijk hier: zondag.

 

dsc_4534
Muzikale bijdrage van Jan Vayn.

Henk Zwartepoorte †

September 1, 2014 I retired from the Rotterdam Zoo after 36 and a half years. I am looking back on a marvelous and very interesting period of my life.

Het is raar om zo kortgeleden, september 2014 nog op de receptie ter gelegenheid van zijn pensionering in diergaarde Blijdorp aanwezig te zijn geweest en dan kort daarna op maandag 14 november 2016 in dezelfde zaal te zijn voor de herdenkingsbijeenkomst vanwege zijn plotselinge overlijden.

In de uitnodiging stond te lezen:
“Het goede leven zou alleen maar beter worden…….maar aan het begin van wat een droomreis had moeten worden, is mijn Henk totaal onverwachts overleden.

Henk Zwartepoorte
Rotterdam, 4-9-1949 Litchfield National Park, 29-10-2016

Omdat ik Henk niet wilde achterlaten, is hij in Australië gecremeerd  zodat ik hem thuis kon brengen. …
Laten we niet verdrietig zijn om zijn overlijden, maar laten we blij zijn dat we hem gekend hebben. Mary Vriens”

Mijn contact met Henk Zwartepoorte gaat vele jaren terug en vindt zijn basis in de terrariumliefhebberij. Eind oktober 1974 kweekte ik voor het eerst succesvol met de blauwstaatskink (Mabuya quinquetaeniata margaritifer) en dat was aanleiding voor een wat intensiever contact. Daarvoor kende ik Henk al van de maandelijkse Lacerta-bijeenkomsten van de werkgroep Rotterdam die in Blijdorp plaatsvonden. In de loop der jaren ben ik vele malen door Henk in de diergaarde rondgeleid en mocht ik met hem achter de schermen van de reptielenafdeling in de Rivièrahal kijken. Een hoogtepunt was toen ik in 1985 eieren kreeg van mijn groene leguanen, dat was voor die tijd vrij zeldzaam. Henk stelde voor een deel van de eieren in de diergaarde uit te broeden en dat gebeurde. Op 6 november van dat jaar werden daar mijn eerste twee groene leguaantjes geboren.

In de loop der tijd zijn verschillende dieren van mij naar Blijdorp verhuisd, waaronder een behoorlijk zeldzaam koppel gele varanen (Varanus flavescens) en een koppel Madagaskarleguaantjes (Oplurus cyclurus). Ik wist dat deze dieren onder toeziend oog van Henk daar op de beste zorg konden rekenen. Henk hield mij regelmatig op de hoogte van hun wel en wee.

Ter gelegenheid van mijn 50ste verjaardag regelde mijn vrouw Alice, die het zelf niet zo op verre reizen heeft, dat ik samen met vier anderen meekon met een door Henk en Mary georganiseerde reis naar Namibië en Zuid-Afrika. Deze reis, een kampeer-trektocht van 2 november t/m 2 december 1992, is een van mijn mooiste en zeker de meest avontuurlijke geweest van mijn leven tot nu toe.

Tijdens mijn Reptilion-periode had ik regelmatig contact met Henk en heeft hij mij zo nu en dan geadviseerd over zaken met betrekking tot reptielen. Wij hadden de laatste tijd wat minder contact doordat wij elk onze eigen bezigheden hadden. Henk had een enorm groot wereldwijd netwerk en daardoor was hij vreselijk druk. Zijn Reherp project heb ik dan ook slechts vanuit de verte kunnen volgen.
In oktober 2016 schreef hij ter gelegenheid van mijn verjaardag op mijn Facebook: “Bart, van harte gefeliciteerd. Door omstandigheden heb ik nog geen gelegenheid gehad je te bellen. Komt wel goed.” Helaas zal dat er niet meer van komen. Daarin ben ik niet de enige. Zijn agenda stond nog vol met afspraken en plannen voor na de Australië-reis. facebook

Het afscheid van Henk tijdens de bijeenkomst in de Haaienzaal in diergaarde Blijdorp was zeer “Henk-waardig”. Er werden treffende speeches gehouden door mensen die hem goed gekend hebben en die zijn leven van verschillende kanten hebben belicht. Afgewisseld door geprojecteerde beelden uit zijn leven en zijn lievelingsmuziek. Er werd ook gelachen, maar het respect voor Henk en de verbijstering vanwege zijn plotselinge overlijden overheerste de stemming. Het is een feit dat je juist bij dit soort gelegenheden veel oude bekenden uit de hobby tegenkomt. Een aantal heb ik kort gesproken, maar vanwege de drukte een groot aantal anderen ook niet.

Henk jongen, ik zal je missen, rust zacht. Mary, heel veel sterkte met het dragen van dit verlies.

a20161114_140442
Er werden treffende speeches gehouden door mensen die hem goed gekend hebben en die zijn leven van verschillende kanten hebben belicht.

Gedenkplaats Henk

Onderhoud aan mijn aquarium.

In de aanloop naar de verenigingskeuring, waar ik ieder jaar  toch maar weer aan meedoe, ben je druk bezig de bak schoon te houden en de planten zodanig te toppen en te bewerken dat ze op het moment van de keuring precies zo staan zoals jij dat wilt. In een bak van 310cm x 65cm x 50cm (hoog) valt dat niet altijd mee.

De keurmeesters hebben het altijd over een norm van 1 soort plant per decimeter voorruit. Dat komt in mijn geval uit op maximaal 31 soorten. Toen ik net weer met aquariumhouden begon had ik ruim 40 soorten naast en om elkaar heen staan. Keurmeesters adviseerden dan: probeer eens wat minder, daar wordt het geheel rustiger van. Uiteindelijk heb ik ze daarin wel gelijk moeten geven.

Hoe nauwkeurig je ook plant, de planten doen toch lang niet altijd wat je ervan verwacht en dat betekent dat je de dag voor de keuring hier en daar toch een takje moet verplaatsen of een steeltje in moet korten. Bij mij was dat niet anders. De Limnophila aromatica was zo snel gegroeid dat de dag voor de keuring de eerste koppen alweer door het wateroppervlak waren geschoten. Dan moet je toch weer even “met je armen in het water” zoals ik dat altijd noem. Mijn vrouw schudt dan meewarig haar hoofd en zegt: “blijf er toch eens met je poten vanaf”.

Dit is een foto van mijn aquarium gemaakt op 15 oktober, vlak na de keuring. Tijdens de keuring had ik de beelden van de lichtkap verwijderd omdat deze beelden de aandacht van de inhoud van het aquarium zouden kunnen afleiden. Zodra de keurmeester weer weg is zet ik ze er weer op. Niet dat dit zo handig is, maar ik heb gewoon geen ruimte meer op mijn hobbyzolder.
Dit is een foto van mijn aquarium gemaakt op 15 oktober, vlak na de keuring. Tijdens de keuring had ik de beelden van de lichtkap verwijderd omdat deze beelden de aandacht van de inhoud van het aquarium zouden kunnen afleiden. Zodra de keurmeester weer weg is zet ik ze er weer op. Niet dat dit zo handig is, maar ik heb gewoon geen ruimte meer op mijn hobbyzolder.

Maar goed, de keuring is inmiddels nu een week achter de rug en alle snelle groeiers stonden al tegen of door het wateroppervlak heen en onderhoud was niet alleen gewenst, maar uiterst noodzakelijk. De planten krijgen er toch een tik van wanneer ze alweer emers aan ontwikkelen zijn, terwijl je ze kort daarna weer submers wilt gaan houden.

Bij mij gaan alle planten er per groep uit en wanneer ze dan op de kant liggen begin ik eerst met het zichtbare bodemvuil weg te hevelen en vervolgens maak ik de bodem ook dieper schoon met behulp van een plastic pijp met daarop een Eheim korfje dat voorkomt dat het fijne grint allemaal in de gieter verdwijnt. Deze manier van de bodem reinigen bevalt mij prima. Ik sta er steeds weer versteld van hoe zwart het water is dat ik op deze manier via de bodem weghevel.

Daarna druk ik per plantengroep een of twee, soms tot vier van mijn plantenmestcapsules in de bodem en vervolgens gaan de planten weer terug. Plantengroepen bouw ik meestal op middels drie verschillende lengten van de betreffende soort. De langste gaan er eerst in, daarna in een halve ring ervoor de iets kortere en daarvoor dan weer de kortste lengte. Zo krijg je een mooie opbouw van een groep en zijn de koppen van de planten mooi dakpansgewijs aansluitend.

Doordat je de planten inkort en enkel de nieuwe zijtaken als meer planten over hebt ten opzichte van de vorige keer, valt het aantal planten dat overblijft vooral als het om stengelplanten gaat soms wat tegen. Ludwigia inclinata bijvoorbeeld maakt bij mij vrijwel helemaal geen zijtakken en daardoor blijft het aantal vrijwel gelijk en gooi ik enkel de onderstelen weg. Ludwigia repens daarentegen maakt enorm veel zijtakken en daar houd ik dan meestal wel het een en ander van over. In ieder geval ben ik weer een 6 a 7 uur aaneengesloten bezig geweest om de bak weer een beetje te fatsoeneren. De foto’s geven hier een indruk van.

Hyphessobrycon elachys

Hyphessobrycon elachys is een visje dat ik zo’n twee jaar geleden kocht. Een leuk schooltje van 15 stuks 9 mannen, 6 vrouwen. Ik kende het visje niet en juist dat intrigeerde me. Volgens de verkoper zou het een niet al te moeilijke soort zijn. Afkomstig uit Brazilië, levendig, maar niet agressief. Zo op het eerste gezicht lijkt het visje wel wat op Pristella ridley (nu: maxillaris), hij blijft echter aanmerkelijk kleiner en mist de rode staart. De mannen krijgen mooie lange ondervinnen en worden een klein beetje goudkleurig wanneer ze volwassen zijn.

Hyphessobrycon elechys
De mannen krijgen mooie lange ondervinnen en worden een klein beetje goudkleurig wanneer ze volwassen zijn.

Qua gedrag zijn ze ontzettend druk. In een kleine bak zou je er gek van worden maar in een bak van ruim drie meter (circa 1.000 liter) kan je dit gedrag heel goed hebben. De mannen baltsen van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. De vrouwtjes laten zich gemakkelijk verleiden mee te gaan tussen de planten om daar hun eieren af te zetten. Het duurde ook niet lang voor ik de eerste jongen zag zwemmen. Eerst een paar en zo nu en dan kwamen er wat bij. Op dit moment bestaat de populatie in mijn bak uit, ik schat, zo’n kleine 100 exemplaren van allerlei maten. Ze blijven niet bij elkaar in een school maar zwemmen verdeeld over de gehele bak en eigenlijk over alle waterlagen, hoewel het geen oppervlaktevissen zijn. Ze houden van het open water in het aquarium en daar zijn ze de gehele dag super actief. Het filmpje geeft wel een aardige indruk van hoe ze bezig zijn. Ze zitten bij mij samen met een school 12 roodkopzalmen en een school van 16 Pseudomugil taksai, die ik onlangs kocht. Aan de oppervlakte zwemmen 20 marmerbijlzalmen en op de bodem diverse Rhinogobius en Stiphodon soortjes. Tegen de slakken, waar ik las van had,  zwemmen er een paar zoetwater dwergkogelvisjes. H. elachys is vanwege het grote aantal nu de hoofdbewoner in mijn aquarium. Een uitermate aantrekkelijk visje, gemakkelijk en dus ook goed te kweken mag ik aannemen. Vreemd dat je hem niet wat vaker aangeboden ziet.